KAFAMDAKİ HUNİ

Eytt!! İşte bir falantin günü daha! Güller kucakladık, attık sokaklara kendimizi, “ahan da bu da benimki bakınn bakıııınnnn he heeyy tey tey!!”

Aradan yıllar geçti ve bugün bir falantin günü, aldım anacığımı (ee ana gibi yar olmaz demişler ) şöyle bir Tunalı Hilmi caddesi’nde salındık.. Evden çıkmadan da annem nazikçe uyardı, “bak depresyona girmeyesin sakın sevgilileri görünce?”!! “yok anne selpak aldım yanıma; sinir krizi geçirirsem de beni tanımıyomuş gibi yapar, usulca uzaklaşır eve geri dönersin” dedim. Kıkırdayarak çıktık evden.. Hava da anti falantinci bana inat bahar gibiydi.. Çiftleşen kumrulara kıyak geçiyordu Çiftler ayrı bi havalıydı bugün.. Kızlar saçlar yapılı full makyaj; elde mutlaka bir çiçek ya da hediye paketi.. Ama gariban erkeklerde bir şey göremedik.. Aldıkları hediye’den yedikleri kazıktan mıdır, günün sevincinden kaynaklı mı, garip bir tebessüm vardı yüzlerinde Bir kaç kız gördüm ellerinde bir demet gül ama yalnızlardı.. İşte o an kanki ile bugüne kadar sadece teoride kalmış plan geldi aklıma.. Dersane yıllarında, elinde gülle dolaşanları sayar, eğlenirdik.. Hatta düşünür taşınır, “acaba biz de bi çiçek alıp böyle sırıtarak gezsek mi bre?” diye şakalaşırdık.. Acaba o kızlar bu teorik planımızı pratiğe dökenlerden miydi? Ama helal olsun yapabildilerse Eheheheh..

Neyse sonrasında oturduk bir pastaneye, mis gibi tatlılarımızı yedik ve tatlı tatlı evimize geri döndük..

Eve geldiğimde sevgilim Sarma koşturdu kollarıma.. İki mıncıkladım, sıkıldı, patilerini yüzüme dayadı.. Şöyle bir baktım etrafıma; annem, babam, abim, kedimiz.. Huzur.. Güzel bir falantin günüydü bugün.. Fakat dayanamiicamm:

GO HOME FALANTİNE!!!